Retoricabal 2012

bal001a

Ons jaarlijkse retoricabal heeft een heel mooie reputatie opgebouwd in het voorbije decennium. Ook dit jaar namen een aantal gemotiveerde retoricaleerlingen de organisatie op zich om een schitterend feest te organiseren voor vierde-, vijfde- en zesdejaars.
Ze konden daarbij rekenen op de steun van de Oudervereniging en het college.

Voor onze laatstejaars is dit bal niet alleen een mooie afsluiter van zes jaar op het college, maar het biedt hen opnieuw de kans om met een groot deel van de winst 3 goede doelen te steunen. Dit jaar koos het balcomité voor het Fonds Emilie Leus, de vzw Hartekamp, en de vzw Christoforusgemeenschap te Merelbeke.  Het resterende bedrag wordt geschonken aan de culturele projecten van de school.

Met dank aan het organiserend balcomité voor de zeer geslaagde avond.

Flickr photos from the album Retoricabal 2012 by Sint-Barbaracollege

bal001abal001bbal002bal004bal005bal006bal007bal010bal011bal012bal013bal014bal015bal016bal017bal018bal019bal020bal022bal023bal024bal025bal026bal027

Het organiserend balcomité 2012: Louis Coussée, Alice Coetsier, Elle Deleu, Stéphanie De Man, Michaël Lannoo, Florence Mottrie, Anton Saelen, Florence Vanderstricht, Axel Vanraes

 

Het retoricabal 2012 door de ogen van dhr. Franky Van Driessche (internaatsopvoeder) :

Kokorico. Het doet denken aan Pippilotta Victualia Rolgordijna Kruizemuntia Efraïmsdochter. Kortweg Pippi Langkous. Eigenlijk eerder aan haar vader Efraïm, een schatrijke piratenkoning. En dus onlosmakelijk verbonden met een papegaai. En die heet ongetwijfeld Koko. Of Rico. Of voluit Koko Rico Aristoteles di Bagamontes y Aragon. Maar het roept ook beelden op uit een gekoesterde periode ergens ver in het verleden. Een tijd waarin Poco Loco, Boccaccio, Cherry Moon en ook Kokorico ronkende namen waren in het uitgangsleven. Niet dat wij dit soort feestpaleizen toen frequenteerden. De ligging van het dorp waar die mooie tijd werd doorgebracht en de associatie met Johnny en Marina hielden ons ver weg van die tempels van vertier. Bovendien pasten wij met onze tot vogelnesten herschapen kapsels, puntschoenen en obligate zwarte outfit niet in het plaatje. Je had trouwens een behoorlijke hoeveelheid duivenpoep nodig om dat haar in die vorm te houden, maar dit terzijde. Met spanning keek ik dan ook uit naar het Retoricabal. Mijn eerste bal ooit.  ’s Middags nog snel een stropdas gekocht. Dan een douche, de kleine in bed en de belofte aan zijn mama dat ik op tijd thuis zou zijn. Want ook dat hoort er tegenwoordig bij.

Wat ik mij het meest afvroeg toen ik richting Zomergem reed was of er nu veel verschil zou zijn met de periode waarin ikzelf mijn eerste stappen zette in het feestgedruis. Zou de jeugd echt losbandiger zijn geworden ? Zouden zij zich nu echt wekelijks laveloos drinken en zich overgeven aan verregaande stoeipartijen in en rond oorden van verderf ? Ik geloof er persoonlijk weinig of niets van. De jongens die ik ken van het internaat lijken mij nu niet direct te voldoen aan sommige profielen die ik terugvind in een bepaalde pers. Maar je weet maar nooit. Er is immers die ene onuitgesproken regel dat internaat en wat daarnaast gebeurt strikt gescheiden wordt gehouden. Een soort omerta die zelden of nooit wordt doorbroken. En dat is maar goed ook.

Bij de ingang van de zaal werd ik hartelijk welkom geheten door een vriendelijke dame. Dit tegen de verwachting in. Want in mijn fantasie zag ik een of andere Albanese gorilla die mij zou onderwerpen aan een uitgebreide fouille om vervolgens een overdreven fooi te vragen voor het geleverde werk. Niets van dit alles. In tegendeel. Ik werd verwelkomd door een piekfijn uitgedost balcomité dat mij met een kamerbrede glimlach een fijne avond wenste.

En het werd een fantastische avond. Al tijdens de receptie werd duidelijk dat de verantwoordelijke jongens en meisjes van het laatste jaar er alles aan gedaan hadden om er een geweldig feest van te maken. De receptie was af. Exquise hapjes, een glaasje champagne of vers fruitsap en een vlekkeloze bediening. De woordvoerder van de organisatie gaf een opmerkelijke toespraak waarin duidelijk werd dat het hier om meer ging dan gewoon even snel een fuifje organiseren. De verenigingen aan wie men geld ging schenken waren zeer precies gekozen. Stuk voor stuk leveren zij prachtig werk. De ene voor kinderen van wie het leven niet zo rooskleurig verloopt omwille van medische problemen, de andere ter bewustwording van de gevaarlijke combinatie van alcohol en verkeer en de laatste probeert mensen met een verstandelijke beperking een zinvol bestaan te geven door hen werk en andere betekenisvolle bezigheden aan te bieden. De aanwezigen wisten dus gelijk dat de jongeren van het comité de laatste maanden niet keihard gewerkt hadden ter meerdere eer en glorie van zichzelf, maar een zeer nobel doel voor ogen hielden. In alles liefhebben en dienen. Mooi.

Ook de gekozen locatie was knap. OK, het vliegtuig op de parking is er misschien net iets over, maar de discotheek zelf heeft toch wel stijl. Misschien wat kitscherig, maar als je dat in zo een mate toepast dat het er vingerdik opligt wordt het weer leuk. Je moet het leven ook niet altijd te ernstig opnemen. Dat proberen we zelf toch ook, waarom zouden we dat dan verwachten van een zaak die een eerder jong publiek een fijne tijd wil bezorgen. Verschil met vroeger was er gelukkig wel. Zo draaide in de Koninklijke Harmonie waar wij gingen feesten het plafond niet rond. Toch niet van bij het begin van de avond. En ook kelners voorzien van een knipperend achterlicht blijven een vreemd verschijnsel. Maar verder waren er weinig dingen die fundamenteel anders waren dan destijds.

Vergeet dus maar die lallende jongeren die stomdronken over de vloer krullen. Of de hitsige meisjes die een scoreblad bijhouden met de veroveringen van het moment. Het werd wel degelijk een dampende avond, daar niet van. Maar dat lag eerder aan de dansende massa dan aan het hitsige karakter van de aanwezigen. Het bleef vooral bij wat jeugdig gefriemel en het maken van eeuwige beloftes van onvoorwaardelijke trouw en toewijding. Hier en daar liep er natuurlijk wel een luidruchtig haantje rond, maar dat krijg je altijd als je die combineert met teveel hennen op een kleine oppervlakte. Dat weet elke pluimveehouder. Ik was eigenlijk nog het meest verbaasd over het feit dat nagenoeg alle heren zich foutloos aan de vestimentaire voorschriften hadden gehouden. De zaal krioelde dan ook van jonge kerels in maatpak. Ik waande mij zelfs even in Salt Lake City. Gelukkig waren ze zelden in duo, en ik zag ook nergens een aktetas. De dames floreerden in stijlvolle jurken, wat ze echter niet belette om flink uit de bol te gaan. En zo hoort het ook. Laat die jongens en meisjes af en toe maar eens flink feesten. Laat ze maar genieten van de jeugdigheid die net op die leeftijd volledig uit zijn voegen barst. Een mens wordt sowieso al snel oud en vergeet vlug dat hij zich vroeger ook met volle teugen laafde aan die bron van schijnbaar eeuwige zorgeloosheid.

Ikzelf zag geen dingen waar we ons zorgen moeten over maken. Tenzij dan de enkelingen die zich tot mijn oprechte verbazing al vrij vroeg op de avond bij de kassa aanboden in benevelde toestand. Blijkbaar vinden een beperkt aantal jongeren het nodig om voor het begin van zo een feest al flink in de fles te duiken. Daar kan je als organisatie weinig tegen doen. Die verantwoordelijkheid ligt elders. In de eerste plaats bij die stuntmannen zelf. Het lijkt erop dat sommigen maar niet overtuigd kunnen worden van de immense gevaren die het drinken van grote hoeveelheden – al dan niet sterke – drank op een zeer korte tijdspanne kunnen veroorzaken. In de eerste plaats voor het onmiddellijke gedrag. Maar het is ook zeer nefast voor het jonge brein en op termijn voor het hele lichaam, de algemene ontwikkeling en de directe omgeving. Even nadenken dus voor je zo een fles wil naar binnen werken.

Verder heb ik mij uitstekend geamuseerd. Ik heb genoten van een fijne avond, was blij te zien dat de internen die ons tijdens de week worden toevertrouwd op een leuke maar verantwoordelijke manier kunnen genieten van dit soort feestjes. En ik was uitermate gecharmeerd en ontzettend trots op de leerlingen die dit alles georganiseerd hadden en een feilloze prestatie neerzetten. Gemeende felicitaties.

Zelf was ik zoals beloofd op tijd thuis. Daardoor mocht ik de volgende dag ook weer buiten. Om boodschappen te doen en om vrouwlief een nieuw kleedje te helpen kiezen. Ja, ook dat hoort er tegenwoordig bij.