Leerling aan het woord: reflectie op haar sociale stage

"Het aanvaarden van tegenslagen als een handicap kan onmogelijk eenvoudig zijn. Ik herinner mij Emma, een meisje dat ik leerde kennen tijdens mijn sociale stage. Ze was lichamelijk gehandicapt maar mentaal functioneerde zij normaal. Emma was amper 10 jaar maar ik stond  telkens versteld van haar vrolijkheid en volwassenheid in het omgaan met haar beperking.

Zo speelden we op een middag het tikspelletje‘wolfje wolfje hoe laat is het?’ Hoewel Emma zich moeilijk kan verplaatsen, heeft ze het hele spel met heel veel plezier meegedaan. Ondanks haar grote inspanning werd ze vaak als eerste getikt. Maar toch verdween geen enkele keer de glimlach van haar gezicht. De volgende dag vroeg een van de kinderen om een spel in de piste te spelen. Alle kinderen waren enthousiast en wij, als leiding, waren even uit het oog verloren dat het voor Emma moeilijk is om met haar looprek door het zand te rijden. Snel deden we het voorstel om een ander spelletje te spelen. Maar daarop kwam onmiddellijk protest van Emma die ons verzekerde dat het geen probleem was dat zij even aan de kant moest zitten. Het enthousiasme van de 9 kinderen in de piste was even groot als dat van Emma aan de kant, die luid mee juichte en in haar handen klapte. Alle dingen, zelfs de kleinste, die je voor Emma deed, werden door haar met een grote glimlach aanvaard en wanneer ze even niet kon meedoen volgde steevast: “ Dat is geen probleem hoor, ik doe het wel  zus of zo”. En als je haar vraagt hoe het met haar gaat zal je te horen krijgen : “goed hoor” met die zalige glimlach van haar.

Nadien ben ik nog eens een namiddag op mijn stageplaats gaan helpen. Ik kwam net toe, toen er een meisje, dat ik nog nooit eerder gezien had, klaar stond om van haar paard gehaald te worden. Toen ze mij zag, strekte ze haar handjes naar mij uit en nadat ik haar van het paard gehaald had, wou ze me niet meer loslaten. Haar nageltjes in mijn handpalmen gedrukt moest haar vader haar overhalen om met hem mee te gaan. Iets later die middag kwam ook Emma en had ik een vrolijke babbel met haar.

De warme vriendschap die ik mocht ondervinden van deze kinderen met een beperking deden mij telkens veel deugd. Ik kreeg ook het gevoel dat ik echt iets voor hen kon betekenen en dit is misschien wel het geluk waar we allen naar opzoek zijn.”

 

Meer informatie over de sociale stages...