Internen Tweede Graad Dansen – 23/05/2012

Internen Tweede Graad Dansen – 23/05/2012

Dansen. Zelf heb ik er nooit wat in gezien. Het doet me denken aan zatte nonkels op trouwfeesten. En aan met stopverf gevulde dames op strijkplankpoten die in duffe salons wel eens aan het walsen slaan. Telkens bekruipt me weer de schrik dat de verteerde elastiek in die wassen lichamen knapt en de vrouwen in kwestie als een knipmes dicht slaan. Van alle vormen van vertier huiver ik het meest bij ballet en stijldansen. Ballet is pure mishandeling. Beeldschone meisjes die tot op het bot worden uitgeteerd door moddervette leraressen die zich na een ongetwijfeld mislukte carrière dagelijks wentelen in ganzenvet. Het hoeft niet zo voor mij. Stijldansen daarentegen deed me als knaap wegdromen over feeërieke wezens. Tinkerbell en ik bij maanlicht. Maar dan kom je op de leeftijd waarbij het synchroon duiken voor dames al je aandacht trekt. Gedaan met de romantiek. Enkel nog oog voor het lijf.

En daar knelt het nu net bij stijldansen.  Mannen worden er in een pak geperst dat elke vorm van doorbloeding op een gruwelijke wijze onmogelijk maakt. Daardoor zien deze heren er tijdens het dansen steevast uit als lijkbidders die bij het binnenschrijden van de kerk tot de vaststelling komen dat de overledene het gewicht heeft van een volwassen neushoornhengst. De vrouwen zijn er zo mogelijk nog erger aan toe. Ofwel worden ze in een volledige rol stof gerold waardoor ze er gaan uitzien als een slechte Christo, of men hijst ze in een of meerdere korsetten, de kalkoenrollade achterna. Als men die dwangbuis dan al aan iets van uitsnijding voorziet wordt deze gevuld met een soort vleeskeurige stof. Die dwingt mijn gedachten telkens naar zaterdagochtend. Naar de waslijn van de buurvrouw die haar gesteven ondergoed laat uitwaaien in de wind. Elke vorm van frivoliteit of fantasie deskundig in de kiem gesmoord.

Aan verbeelding is er alvast geen gebrek wanneer we met de internen naar Sint-Bavo wandelen. Daar wacht een bevallige partner voor een middag dansles. Men kan kiezen uit salsa of discoswing. Het een wordt gegeven door een Braziliaanse dame, het andere door een guitige Vlaamse fermettebewoner. Het is de keuze van Scylla en Charibdis. Sinds de beelden van het jaarlijkse carnaval in Rio heeft een diepgewortelde angst voor Latijns-Amerikaanse vrouwen zich van mij meester gemaakt. Niet dat ik een probleem heb met schaars geklede  zuiderse types. Het zijn eerder de kleurrijke pluimen die van tussen hun billen oprijzen die mij nachtmerries bezorgen. In mijn fantasie hangen daar steeds exemplaren aan vast van een of andere exotische vogelsoort, en die gedachte doet wat met een mens. Dus kies ik voor een inleiding in de discoswing.

Die wordt ons aangeleerd door Rudy en zijn vrouwke Jeanine. Rudy lijkt me een man die de dingen wel voor mekaar heeft. Een jarenlange loopbaan bij de ijzeren weg achter de rug, een eigen nest afbetaald en nu volop genietend van een vervroegd staatspensioen. De veel te korte dagen worden gevuld met busreizen. In de winter naar de Kerstmarkten in Duitsland, in de zomer naar de watervallen van Coo of het Drielandenpunt. Aan het einde van elke trip wordt er gestopt aan dancing-feestzaal De 14 Billekens of aan ’t Swingend Stropken. En daar laat Rudy zijn Jeanine alle hoeken van de dansvloer zien.

Dat belooft hij ook aan de jongens en meisjes die nu voor hem staan. Al moeten we natuurlijk eerst paren vormen. En dat loopt ondanks alle commotie op weg naar hier niet van een leien dakje. Natuurlijk zijn er enkelingen die al weken op voorhand een dame gereserveerd hebben, maar een vrij groot deel moet hier zijn keuze maken. Als een kudde schapen die naar de slachtbank worden geleid staan de heren wanhopig naar de dames te staren. Aan hun kant van de zaal staan de groene meisjes nerveus te schuifelen en zoeken steun in de klamme handen van een vriendin. Rudy, die nu al staat te zweten als een rund, besluit dan maar in te grijpen en dreigt zelf partners bij elkaar te plaatsen op grond van lengte, omvang en andere totaal arbitraire criteria. En kijk, plots komt het voorspel in een stroomversnelling en heeft iedereen een waardige partner. Rudy is een man met ervaring, zoveel is duidelijk.

En al snel zien we dat de man inderdaad weet waar hij mee bezig is. In een mum van tijd heeft iedereen de basispasjes onder de knie. Achter achter sluit. Onze jongens doen het voortreffelijk. Uiteraard heeft de ene al wat meer Afrika in de heupen dan de andere, maar voorlopig heeft nog niemand iets gebroken en dat is gezien de doorsnee pubermotoriek al een geweldig succes. Maar dan moet er samengewerkt worden met de dames, en dat is een ander paar mouwen. Het begint allemaal met het vastpakken van de handen. Trillende vingers zoeken bezwete palmen en krullen behoedzaam in elkaar. Weer een hindernis overwonnen. Nu moeten de heren gaan leiden, houvast bieden, de lijnen uitzetten. De meisjes moeten zich volledig overgeven en volgen. De natte droom van elke kerel hier, maar niet op dit moment van de dag. Knulligheid overheerst het tafereel. Meer dan een kortgerokt meisje maakt al snel duidelijk wie de broek zal dragen en paniek breekt uit. Niet voor lang gelukkig. Rudy maant de jongens aan zich te vermannen en hier een daar ontstaat zowaar iets dat op een swingende lijn gaat lijken. Als de anderen rondom zich kijken hervinden ze zowaar hun zelfvertrouwen, pakken de koe bij de hoorns en leiden haar de dansvloer over. Er komt zowaar sjwoeng in de zaal en Rudy ziet dat het goed is. Overal verdwijnen de gewrongen grimassen van het begin van de middag, en men gaat zich amuseren. De meisjes vergeten dat ze wel erg korte rokjes aan hebben en laten de wind vrolijk langs de knieën blazen, terwijl de jongens niet meer letten op de plaatsing van hun voeten waardoor er hier en daar toch een pijnlijke kreet opduikt. Die wordt echter snel vergeten als de heer in kwestie zijn dame nog maar eens langs zijn lichaam laat kronkelen en haar kirrend de ruimte in leidt. Net voor de extase compleet is grijpt Rudy weer vakkundig in. Omdat de les zo leuk was zal hij samen met zijn vrouwke nog even demonstreren tot wat een doorgedreven training zo al kan lijken.

Wat volgt is een onvervalste paringsdans. Al is het niet helemaal duidelijk welke diersoort dit ritueel nog gebruikt om het nageslacht te verzekeren. Rudy en Jeanine huppelen, trippelen, swingen en dartelen als jonge veulens in een frisse lentewei. Elke beweging is duidelijk een onderdeel van een groots verleidingsplan dat alleen Rudy kan hebben uitgetekend. Jeanine weet niet waar ze het heeft en ondergaat gedwee elk manoeuvre. De zaal gaat uit zijn dak en het echtpaar weet dat het opzet gelukt is. Zij bedanken uitgebreid voor het enthousiasme en worden zelf ook overladen met dank.

En die is verdiend. Want ondanks het houterige begin werd het een heel leuke middag. De jongens hebben zich geweldig geamuseerd en hopen op minstens één herhaling volgend seizoen. Ikzelf ben vooral blij dat er een meisje teveel was waardoor ik kon ontsnappen aan de vriendelijke opvoedster die me bij het begin van de middag vroeg of wij samen zouden gaan dansen. Ik liet die kelk vriendelijk aan mij voorbijgaan. Dansen, het hoeft niet zo voor mij.