Bezoek Brandweer Gent internen tweede jaar

Vanaf onze school gingen we te voet naar de brandweer, dit was wel een beetje stappen. Na onze weg even te hebben verloren heeft een vriendelijke voorbijganger ons de weg getoond. Eenmaal aangekomen werden we vriendelijk ontvangen door Thomas, een brandweerman die vandaag voor het duikersteam werkte.

Eerst gaf hij een kleine inleiding en daarna zijn we naar de kluisjes gegaan van elke brandweerman die daar werkt. In die kluisjes bergen ze sportkleren of dergelijke dingen op. Opeens begonnen de lichten te knipperen, iedereen vroeg zich waarvoor dit diende. Enkele seconden later ging er een sirene af, brand dus. We hadden geluk want het was het gebouw hiernaast en we gingen een kijkje nemen. Er was niets te zien, daarna gingen we door.

Brandweer Gent

We kwamen in een hoekje met allemaal kaarten en een grote kopieermachine. Hier berekenden de chauffeurs de snelste route om bij de brand of het ongeluk te komen. Even verder was er een grote deur richting de garage. We gingen binnen en zagen direct allemaal verschillende brandweerwagens, de een voor duikers, de ander voor water op te slaan en noem zo maar op. Eerst gingen we naar de auto voor de duikers, veel duikflessen en zeer technisch in elkaar gestoken. Plotseling ging het alarm weer af en de eerste groep auto’s vertrok.

We gingen verder met onze rondleiding. Thomas toonde wat er allemaal in de materiaalwagen aanwezig was en het alarm ging weer af. Thomas hoorde dat het zijn beurt was en hij rende weg. We stonden enkele minuten af te wachten en toen kwam een brandweerman om de rondleiding voort te zetten. Hij was een beetje speelser, hij liet ons de spreidmachine eens wegen. Hij gaf ook een demonstratie hoe hij van die beroemde brandweerpaal gleed. Weer ging er een alarm af en we moesten aan de kant staan.

Brandweerpalen

Daarna gingen we naar de keuken, elke brandweerman moest zelf zijn bord afwassen. We zagen Thomas net voorbijlopen en vroegen wat hij moest doen. Een boom uit een rivier halen. Daarna gingen we naar het hoofdkwartier bij Fons en Eddy. Zij hadden elk vijf computerschermen en dat vonden we wel tof. Fons ondervroeg ons een beetje en hij vond dat wij een zeer goede groep waren. Hij vroeg van welke school we waren en mr. Coddens zei al lachend dat we van het Sint-Barbaracollege waren.

We gingen door naar de medische afdeling, daar heeft een man ons een rondleiding gegeven in een ziekenwagen. Er waren veel kastjes, hij had gedaan met zijn uitleg en zei: 'Tot hopelijk nooit meer.' En daarmee was onze rondleiding afgelopen. We waren blij want nu mochten we met de bus terug naar school.