Activiteit internen tweede graad 18/04/2012

Internen Tweede Graad worden man – Franky Van Driessche – 18/04/2012


Deel 1 - Maurice
Vroeger werden jongens mannen, maar toen schafte minister Delcroix de verplichte legerdienst af. Sindsdien loopt het grondig mis. Je moet als jonge gast bij de troep geweest zijn om een echte vent te worden. Tenminste, dat zei nonkel Maurice altijd, en hij kon het weten, want hij had tijdens de Grote Oorlog aan de IJzer gevochten. Hij stond er bij min achttien graden tot zijn oksels in het water en schoot er vlot Duitsers dood. De ene na de andere. Vlak onder de staalhelm, precies tussen de ogen. Gründlichkeit noemde hij het zelf. Achteraf is gebleken dat Maurice in zijn hele leven geen loopgraf gezien heeft, en de enige kogels die hij met enige precisie kon afvuren waren de tabakspruimen die hij reutelend in de kwispedoor mikte. Maar dit terzijde.
Sinds 1994 is er dus geen dienstplicht meer en alle jongeren die na 1976 werden geboren zijn bijgevolg gedoemd om als metroseksueel door het leven te gaan. Of beter : te huppelen, te trippelen. Immers nooit geleerd om te marcheren. Kin omhoog. Borstkas vooruit. Vuur in de blik. Hier temt men leeuwen. Nu zijn onze internen niet direct leeuwen, maar eerder een soort hitsige hamsters. Doorgaans wel vriendelijk in de omgang, maar ga er niet op staan of ze gillen de ganse school bijeen. Sommigen hebben wel al wat baard in de keel, anderen zelfs al wat dons boven de lip, maar verder dan wat paaskuiken komt men meestal niet. Tijd voor actie dus. Missie : man worden. Tactiek : whatever it takes.
In een eerste poging om van het hoopje pannenkoeken een solide rotspartij te maken werd hen het nieuwe hoogteparcours in de Blaarmeersen voorgeschoteld. De sportdienst van de stad Gent heeft flink geïnvesteerd in de aanleg van deze spectaculaire uitdaging, maar zoals wij het beleefden is deze elke eurocent meer dan waard. Het is een boeiend en gevarieerd geheel van touwen, autobanden, houten palen en stalen kabels. Dit alles op drie en een halve meter hoogte, de zwarte piste zelfs op zes meter boven de grond. Het geheel werd ondergebracht in het bosrijke deel van het domein waardoor je je af en toe door de bomen beweegt.

Omdat internen de facto geen bavianen zijn, hoewel ze zich er soms naar gedragen, werden ze niet zomaar losgelaten op deze zwevende jungle. Twee afgetrainde monitoren maakten hen wegwijs op het parcours en wezen hen op het strikt na te leven veiligheidsreglement. Vervolgens kreeg iedereen een soort kluwen overhandigd, waaruit hij zelf een klimpakje mocht knutselen. Al die gordels werden uiteraard nog es goed gecheckt, en als iedereen ook nog een helm op het hoofd had kon de tocht beginnen.
Al snel werd duidelijk dat het verplichte hoofddeksel geen overbodige luxe was. Niet dat nonkel Maurice in de buurt was, al had het wel gekund, want de ondergrond moest in niets onderdoen voor de IJzervlakte destijds.  Het grote gevaar kwam echter van de constructie zelf. Om de veiligheid optimaal te verzekeren hang je immers constant vast aan een touw dat met een speciale sluiting aan een staalkabel is verbonden. Die staalkabel is op zijn beurt vastgezet met metalen plaatjes, en die rotdingen duiken constant op waardoor je meer risico loopt om je zonder helm de kop in te lopen dan om hem in te vallen.

Die staalkabel is echter meer dan nodig, want het parcours is niet van de poes. Bovendien had de regen ervoor gezorgd dat alles spekglad was, waardoor de moeilijkheidsgraad gelijk met een aantal punten steeg. 2012-05-10_17_21_47hoogteparcours1 Ook de deathrides en de Tirolerbanen werden een stuk spectaculairder omdat de kans dat je op de houten schavotten weggleed steeg. Een deathride is een kabel die op een maandagochtend is opgespannen tussen twee palen, en waar je gewoon moet over glijden zonder houvast. Een Tirolerbaan is eigenlijk net hetzelfde, maar je moet die luid jodelend nemen met een fikse koebel rond je hals.

Alle jongens slaagden uiteindelijk voor deze eerste test, en dit onder ruime persbelangstelling. Wij waren immers de eerste groep die het hoogteparcours mocht gebruiken, en zoals dat bij een opening wel es meer het geval is komen enkele plaatselijke journalisten dan wat foto’s nemen. Nu hadden de jongens de belangstelling ook wel verdiend, want naast het overwinnen van alle obstakels verbeterden zij blijkbaar ook nog es het record in de teambuildingproef.
De ene begeleider had het over een ‘ leuke en zeer sportieve groep ‘. De andere zei met een kamerbrede glimlach ‘ vree mannen hé ‘. Ze hadden allebei eigenlijk wel gelijk. Behalve wat het woord ‘ mannen ‘ betreft. Een strijd winnen is een ding, een oorlog een ander. Vraag maar aan Maurice.